jeejowbanner

چرا باید آنچه را که در مورد مسکن در لس آنجلس می دانید را فراموش کنید؟

در سال 1991، فرانسیس اندرتون یک روزنامه نگار جوان بود که تازه وارد لس آنجلس شده بود، زمانی که خود را در یک واحد یک خوابه در ساختمانی با کد طراحی شده توسط فرانک گری پارک کرد. خانه آپارتمانی گچ بری دهه 1960 در سانتا مونیکا دارای سقف قرمز آویزان و بالکن های چوبی عریض بود، چیزی شبیه تلاقی بین یک متل خانه ییلاقی و یک مینکای ژاپنی. آقای گری در اوایل کار خود با خانواده اش در آنجا زندگی می کرد. زمانی خواهرش، روانکاو و هنرمند جودی شیکاگو هم همینطور بودند.

خانم آندرتون که در انگلستان بزرگ شده بود، تهیه کننده و مجری قدیمی برنامه های رادیویی در مورد طراحی و معماری برای KCRW در لس آنجلس شد. اما او از عادات زودگذر و خارش‌آور بسیاری از آمریکایی‌ها که اولین آپارتمان برایشان دروازه‌ای برای ورود به یک خانه تک‌خانواده است، چشم پوشی کرد.

در جریان آشنایی با رابین بنت استین، موسیقیدان و نویسنده ای که در نهایت با او ازدواج کرد، در آپارتمانش برای او جا باز کرد. بعد از اینکه این زوج صاحب یک دختر شدند، تا یک دو خوابه در همان ساختمان (واحدی که زمانی متعلق به تحلیلگر آقای گری بود) معامله کردند.

و در آنجا باقی می مانند. «در طول سال‌هایی که تنها زندگی می‌کردم، احساس امنیت می‌کردم. خانم اندرتون در کتاب اخیر خود می نویسد، بعدها، تنها فرزند ما در ساختمانی بزرگ شد که در آن هرگز احساس تنهایی نمی کرد.

خانم اندرتون، 60 ساله، در «زمینه مشترک» به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه لس‌آنجلس ممکن است به‌عنوان محل پرورش وسیع خانه‌های رویایی آمریکایی در باغ‌ها به نظر برسد، اما تاریخچه‌ای به همان اندازه قانع‌کننده از املاک و مستغلات مشترک دارد که تا به امروز ادامه دارد.

آفتاب همیشگی به خانه‌های چندخانواری شهر اجازه داده است تا به حیاط‌ها و پارک‌ها باز شود و با پلکان‌ها و بالکن‌های بیرونی مزین شود و بلوک‌های مستهلک خانه‌های آپارتمانی سنتی را بشکند و ارتباطات اجتماعی را تقویت کند. و در حالی که اکثر فرم‌ها و چیدمان‌های این ساختمان‌ها از مناطق دیگر پیوند زده شده‌اند – مانند خود آنجلنوس – آنها نشانه‌های پنجه خلاق معمارانی را دارند که برای آزمایش تخیل خود به کالیفرنیای جنوبی آمدند: انسان‌گرایان سلامتی مانند ایروینگ گیل، مدرنیست‌های رادیکال. مانند رودولف شیندلر و ماوریک های دستکاری فرم مانند آقای گری.

در حالی که معماران و توسعه دهندگان معاصر تلاش می کنند تا لس آنجلس را از کمبود مسکن رهایی بخشند – تقریباً 42000 نفر در این شهر در حال حاضر بدون مسکن هستند – “زمین مشترک” نمونه هایی از ساختمان های چندخانواری مقرون به صرفه را نشان می دهد که به هر چیزی شبیه هستند.

توسعه املاک و مستغلات هرگز پیاده‌روی در پارک نیست، اما از آنجایی که برخی از محدودیت‌های شدید شهر به سازندگان مسکن ارزان‌قیمت داده می‌شود، این منطقه نوآوران طراحی را جذب کرده است که با توسعه‌دهندگان مترقی که متعهد به اصلاح دهه‌ها نابرابری ایجاد شده توسط مسکن محروم هستند، جذب شده است. سیاست های. به همین دلیل، بسیاری از پروژه‌هایی که «زمینه مشترک» برجسته می‌کند، بیشترین بهره را از حداقل می‌برند: پروژه‌هایی با شکل‌های عجیب، مکان‌های جانبی و اجزای تولید شده در کارخانه‌ها.

یک مثال: MLK1101، یک مجتمع 26 واحدی با کاربری مختلط برای جانبازان سابق بی خانمان و خانواده های کم درآمد، که نور خورشید، فضای سبز و تعادل فضای عمومی و خصوصی را بدون قربانی کردن احساس امنیت ارائه می دهد. یک منتقد اشاره کرد که توسط Lorcan O’Herlihy با آژانس توسعه غیرانتفاعی Clifford Beers Housing (در حال حاضر Holos Communities) طراحی شده و در سال 2019 تکمیل شد، این ساختمان با انرژی کارآمد دارای یک سقف سبز است که در ورودی آن به زمین می خورد – یک ژست، یک منتقد اشاره کرد. ، که ممکن است در ساختمان های فرهنگی آشنا باشد اما در مسکن های ارزان قیمت به ندرت دیده می شود.

آقای O’Herlihy گفت: “وظیفه ما تولید راه حل ها است، نه فقط اشیاء”. که از اهمیت جذابیت محدود نمی کاهد. او با طراحی ساختمان های جذابی که به یک بلوک احترام می گذارد، به جلوگیری از مقاومت همسایگان کمک می کند.

آقای O’Herlihy تلاش می کند تا به فضای سبز دسترسی پیدا کند. در مورد Formosa 1140، یک کاندومینیوم 11 واحدی با نرخ بازار که در سال 2009 در غرب هالیوود ساخته شد، اقتصاد پروژه اجازه ایجاد یک حیاط مرکزی را نمی داد، بنابراین شرکای سازنده او با شهر مذاکره کردند تا بخشی از آن را اجاره کنند. یک پارک جیبی که هم ساکنان و هم عموم می توانند از آن لذت ببرند.

در حال حاضر، دفتر او در حال تکمیل Isla Intersections، یک مجتمع مسکونی مقرون به صرفه در میانه گوه ای شکل بین دو جاده در جنوب لس آنجلس است. از این سایت بی‌امید، انبوهی از ماژول‌های فولادی کارخانه‌ای که با فضاهای سبز کوچک مشخص شده‌اند، برخاسته‌اند. هر یک از 57 ماژول یک واحد یک خوابه است و یکی از خیابان های مرزی در حال تبدیل شدن به یک پاسئو – یک گذرگاه عابر پیاده عمومی با محوطه سازی است که به تمیز کردن هوا کمک می کند.

فشردن نه تنها مسکن، بلکه یک نوع ساختمان کاملاً جدید از حاشیه، دستاوردی است که «زمینه مشترک» در بحث خود درباره One Santa Fe برجسته می‌شود. این ساختمان سه بلوکی که در سال 2011 افتتاح شد، توسط خانم اندرتون به عنوان «آسمان‌خراشی که در کنار آن قرار گرفته» توصیف می‌شود، 438 آپارتمان را که 20 درصد آن‌ها مقرون به صرفه هستند، با مغازه‌ها، رستوران‌ها، یک کتاب‌فروشی و چندین منطقه مشترک ترکیب می‌کند. از جمله عرشه استخر

با توجه به اینکه وان سانتافه در کنار خطوط راه آهن مترو در منطقه هنری تازه توسعه یافته شهر حرکت می کند، محیط و کیفیت هوا دقیقاً پاستوری نیستند. معمار، مایکل مالتزان، اخیراً به یاد می آورد: «آنجا خیلی کم بود. «شما می‌بینید که علف‌های هرز در سراسر خیابان می‌وزند. من این را نمی سازم.»

او خاطرنشان کرد که هیچ سابقه واقعی در لس آنجلس برای مقیاس ساختمان و سطح بالای استفاده مختلط وجود ندارد. در مواجهه با انتقاداتی مبنی بر اینکه وسعت محله را تحت الشعاع قرار می دهد، به جلو نگاه کرد و سعی کرد تصور کند که چگونه شهر در اطراف آن تکامل می یابد. به عنوان مثال، وان سانتافه برای دسترسی به ایستگاه خط قرمز مترو پیش بینی شده طراحی شده است. اگر این اتفاق بیفتد، این مجموعه – که بیشتر آن مانند یک پل بر روی سطح خیابان شناور است – به دروازه ای بین حمل و نقل و شهر تبدیل می شود.

این ساختمان گروهی ترکیبی از ساکنان در سنین و سطوح درآمدی مختلف را به خود جذب کرده است و «یک جایگزین برای تقسیم مسکن دوتایی در لس آنجلس ارائه می‌کند – آپارتمان‌هایی برای افراد فقیر یا افراد جوان و پیر بدون فرزند، و خانه‌هایی برای خانواده‌های مرفه. خانم اندرتون می نویسد. و ثابت کرده است که زنگ خطری برای توسعه های انبوه مشابه در محله های دیگر است.

لری اسکارپا، شریک شرکت معماری Brooks + Scarpa، گفت که او معتقد است آینده مسکن در لس آنجلس در ترکیب واحدهای مقرون به صرفه و با نرخ بازار در زیر یک سقف واحد نهفته است. شرکت او اخیراً توسعه‌ای با کاربری مختلط به نام 11NOHO را تکمیل کرد که از لایحه ایالت کالیفرنیا استفاده کرد که امکان افزایش ارتفاع و تراکم در ساختمان‌های با واحدهای مقرون به صرفه را فراهم می‌کرد (در این مورد 12 از 60). او گفت که این ساختمان در لبه یک منطقه هنری نوظهور در شمال هالیوود با “رستوران ها و مغازه های زیادی که به کارگران صنعت خدمات نیاز دارند” است. “چرا باید از پالمدیل رانندگی کنند،” شهری که بیش از 50 مایل دورتر است؟

این طرح، نوعی از سبک آپارتمان حیاط دار که برای بیش از یک قرن با لس آنجلس شناسایی شده است، مشخصه دو پروژه قبلی Brooks + Scarpa است که در “زمینه مشترک” به نمایش درآمدند: The Six، یک ساختمان مسکن حمایتی در سال 2017 برای جانبازان معلول، و آپارتمان‌های رز، مجموعه‌ای با کاربری مختلط ۲۰۲۲ برای بزرگسالان جوانی که از امکانات رفاهی کودک و خانه‌های پرورش‌دهی پیر شده‌اند. این ساختمان‌ها همگی در اطراف فضاهای بیرونی مشترک قرار می‌گیرند که از نظر بصری به خیابان متصل می‌شوند، اما احساس پناهگاه‌های پر از نور را ارائه می‌دهند.

خانم اندرتون گفت وقتی دخترش که در دبیرستان تحصیل می کرد، از اینکه با زندگی متفاوت با دوستانش در خانه های مجردی زندگی می کرد، شکایت می کرد، انگیزه تشویق برای مسکن چند خانواده را داشت.

اما وقتی کتابش را شروع کرد، به یاد آورد: «مردم می‌گویند، «فرانسیس، باید به یاد بیاوری که مردمی که به شدت می‌خواهند صاحب خانه شوند».

او تاریخ نژادی را به یاد آورد که لس آنجلس را با منطقه بندی تک خانواده ها فرش کرد، دارایی های مالی برای خانواده های سفیدپوست فراهم کرد و اجاره کنندگان رنگین پوست را به حاشیه راند.

خانم اندرتون گفت: «همه کاملا درست است. اما این بدان معنا نیست که این داستان دیگر نیز درست نیست. ما واقعاً باید تاریخ مسکن چندخانواری خود را ارزشمند بدانیم.»


Living Small یک ستون دو هفته‌ای است که به بررسی آنچه برای داشتن یک زندگی ساده‌تر، پایدارتر یا فشرده‌تر نیاز است را می‌پردازد.

برای به روز رسانی ایمیل هفتگی در مورد اخبار املاک و مستغلات مسکونی، اینجا ثبت نام کنید.

Giovanna Yu

گیک بیکن. ماون قهوه. ارتباط ظریف جذاب. متخصص مواد غذایی به طرز خشمگینی فروتن.

تماس با ما