موزه لندن اسکلت غول ایرلندی را از نمایش حذف کرد

لندن – چارلز برن هرگز نمی خواست در موزه بماند.

بیرن که حداقل 7 فوت و 7 اینچ قد داشت، در قرن 18 در بریتانیا با نشان دادن خود به عنوان “غول ایرلندی” به شهرت و ثروت دست یافته بود. مردم از ادینبورگ تا لندن پول می‌دادند تا در قد او غوغا کنند، و طبق افسانه‌ها، زمانی که او در سال 1783 در سن 22 سالگی درگذشت، به دوستانش گفته بود که او را در دریا دفن کنند تا جراحان یا آناتومیست‌ها از این کار جلوگیری کنند. به دست آوردن بدن او

او به این آرزو نرسید. در عوض، جان هانتر، جراح و آناتومیست بریتانیایی قرن هجدهم، به دوستان برن 500 پوند برای اسکلت او پرداخت که به صدها نمونه گیاهی و حیوانی به نمایش گذاشته شده در خانه هانتر در میدان لستر لندن پیوست. این موزه به مرکز مجموعه ای تبدیل شد که در نهایت موزه هانتریان را تشکیل داد، که در دوران مدرن سالانه بیش از 80000 نفر از درهای آن عبور می کردند.

اکنون، بیش از دو قرن بعد، هیئت امنای شکارچی در این ماه اعلام کرد که حداقل بخشی از آرزوی برن را برآورده می‌کند: وقتی موزه پس از پنج سال بازسازی در ماه مارس بازگشایی می‌شود، اسکلت او، یکی از معروف‌ترین نمایشگاه‌های آن، دیگر نمایش داده نخواهد شد.

داون کمپ، مدیر کالج سلطنتی جراحان انگلستان، که موزه هانتریان اکنون بخشی از آن است، می‌گوید: «آنچه از نظر تاریخی رخ داد و کاری که هانتر انجام داد اشتباه بود. «چگونه برخی از این اشتباهات تاریخی را جبران می کنید؟ اولین قدم این است که اسکلت برن را از صفحه نمایش بردارید.

اما اینکه در مرحله بعد با آن چه کنیم، تصمیمی نه چندان ساده است.

به گفته موزه هانتری، هیچ گزارش مکتوبی از آرزوهای برن وجود ندارد. اطلاعات زیادی در مورد خانواده او به جز منشاء او در یک منطقه روستایی در ایرلند شمالی در دست نیست. در سال 1781، زمانی که 20 ساله بود، برن به لندن نقل مکان کرد و تصمیم گرفت که یک نمایشگر شود.

برن در طول زندگی خود یک معمای پزشکی باقی ماند. در آن زمان، یک نظریه رایج در مورد قد او این بود که بر اساس مستندی در سال 2012، او در بالای انبار کاه باردار شده بود. از آن زمان، دانشمندانی که اسکلت او را مطالعه کردند، متوجه شدند که او توموری دارد که باعث آکرومگالی و غول‌پیکری می‌شود، شرایطی که در آن بدن هورمون رشد بیش از حد تولید می‌کند.

خانم کمپ گفت: “این یک وضعیت ظریف است.” وی گفت: اگر اسکلت می تواند برای درک و بهبود سلامت انسان مفید باشد، باید فواید زندگی را در نظر گرفت.

هیلاری مانتل، نویسنده برنده جایزه بوکر که سال گذشته درگذشت، از داستان برن برای رمان خود، “غول، اوبراین” در سال 1998 استفاده کرد. در سال 2020، خانم مانتل خواستار بازگرداندن اسکلت برن به ایرلند شد. او به گاردین گفت: «من فکر می‌کنم که علم هر چه می‌تواند از استخوان‌ها آموخته است، و نکته قابل احترام اکنون این است که او را آرام کنند.

اما برخی از محققان به دلیل ماهیت در حال توسعه دانش پزشکی با این موضوع موافق نیستند. برای این منظور، موزه گفته است که اسکلت را در انبار نگه می‌دارد و برای «تحقیقات خیرخواهانه» در دسترس خواهد بود.

مارتا کوربونیتز، استاد غدد درون ریز در دانشگاه کوئین مری لندن که روی ژن های برن تحقیق کرده است، می گوید: «نباید فکر کنیم که اکنون همه چیز را می دانیم.

او افزود که این تحقیق “انجام نشده و گرد و غبار گرفته نشده است”.

در واقع، اسکلت برن پاسخ های جدیدی را با تکامل پزشکی ارائه کرده است. در سال 1909، یک جراح آمریکایی بقایای برن را مطالعه کرد و متوجه شد که او در مغزش تومور دارد. سپس، حدود یک قرن بعد، محققانی از جمله دکتر کوربونیتز DNA را از دندان های برن استخراج کردند و دریافتند که او همچنین دارای یک جهش ژنتیکی نادر است که تا سال 2006 ناشناخته بود.

دکتر کوربونیتز گفت: «بدون دید عمومی، ما این ارتباط را برقرار نمی‌کردیم.

پس از آن کشف، در سال 2011، او گفت که محققان توانسته اند افرادی را با جهش ژنتیکی مشابه با برن شناسایی کنند و از طریق غربالگری های پیشگیرانه به پیشگیری از این بیماری در آنها کمک کنند، به ویژه در میان کودکانی که هنوز هیچ علامتی از خود نشان نداده بودند.

دکتر کوربونیتز گفت: «مردم زیادی از این تحقیق سود بردند.

بقایای انسان مشمول قانون بافت انسانی بریتانیا در سال 2004 است که تنها اجازه نمایش عمومی بقایای بیش از 100 سال را می دهد.

ربکا وایتینگ، محقق زیست باستان شناسی در موزه بریتانیا که دارای بیش از 6000 بقایای انسانی است که قدمت برخی از آنها به 13000 سال قبل از میلاد می رسد، گفت: اما فکر کردن در مورد نحوه نمایش آنها یک فرآیند در حال توسعه است.

او گفت که بازدیدکنندگان به دیدن بقایای انسان در موزه عادت کرده‌اند و مزایای داستان‌هایی را که اسکلت‌ها می‌توانند درباره گذشته بگویند، چه از نظر فرهنگی و چه از نظر علمی، مشاهده می‌کنند.

موزه های دیگر اخیراً با اخلاقیات پیرامون بقایای انسان دست و پنجه نرم کرده اند. در سال 2020، موزه پیت ریورز در آکسفورد، انگلستان، تصمیم گرفت تمام بقایای انسان را از گالری خود حذف کند، زیرا گفت که نمایش‌ها کلیشه‌های نژادپرستانه را اعمال می‌کنند. این بحث به عنوان بخشی از بحث گسترده‌تر در موزه‌های اروپایی در مورد اینکه با بقایای انسانی که بدون رضایت از کشورهای مبدأ خارج شده‌اند، چه باید کرد.

خانم وایتینگ گفت: «تعهدات اخلاقی زیادی وجود دارد که باید در مورد بقایای انسان‌ها به آن‌ها توجه کنیم، اما این بدان معنا نیست که مردم ارزشی در نمایش آن‌ها نمی‌دانند».

خانم کمپ، مدیر موزه، گفت که در موزه هانتری، اسکلت برن یکی از محورهای مجموعه آن بود و در طول سال ها بازدیدکنندگان با هیبت به آن پاسخ دادند. “این نزدیکترین چیزی است که می توانید به درون خود نگاه کنید.”

Aria Coffey

مجری کل کارشناس موسیقی. الکل گیک لاعلاج ایجاد کننده. علاقه مندان به زامبی ها

Digital currencyبهترین مشاور کنکوربهترین اکستنشن مژه اصفهانخبربهترین سالن زیبایی تبریزdigital currency channelدانشگاهبهترین سالن زیبایی اصفهانGuide to buying household appliancesdigital currency tutorial
تماس با ما