jeejowbanner

تورم در مصر آنقدر بالاست که تخم مرغ یک کالای لوکس است

در زمانی که ارزش پول مصر به پایین ترین حد خود رسید، مقاله ای در این ماه در مورد رکود شدید اقتصادی این کشور بی سر و صدا از صفحه اول یکی از روزنامه های شاخص آن خارج شد.

همانطور که ویراستاران می‌دانستند، سانسورچیان مصری می‌توانند در مورد هرگونه اشاره عمومی به بحران حساس باشند، به‌ویژه زمانی که دولت نیز در این مقصر سهیم باشد. مقاله در داخل دفن شد.

با این حال، مصری‌ها به سختی نیازی به خواندن آن نداشتند تا بفهمند که فرش از زیر پاهایشان کنده می‌شود. قیمت مواد غذایی استراتوسفر است. ارزش پول نصف آن چیزی است که یک سال پیش بود. برای بسیاری، تخم مرغ اکنون یک کالای لوکس است و گوشت از سفره خارج شده است. برای دیگرانی که با هزینه‌های مدرسه و هزینه‌های پزشکی سنگینی می‌کنند، زندگی طبقه متوسطی که برای حفظ آنها سخت تلاش کرده‌اند، از دستشان خارج می‌شود.

“در حال حاضر، ما چیزی در افق نمی بینیم. هیچی. شوهرش که یک مهندس طراح است، چهار شغل دارد تا مایحتاج خود را تامین کند و ماشین و فرزندانی که برایشان برنامه ریزی کرده بودند، امسال مورد بحث نیست.

او گفت: «تمام کاری که انجام می‌دهم این است که به این فکر می‌کنم که چگونه با بودجه خود زنده بمانیم تا خودمان را تغذیه کنیم. “هر بار که به سوپرمارکت سر می زنیم، خونم به جوش می آید.”

این بحران در فوریه گذشته، زمانی که روسیه به اوکراین حمله کرد و کشورهای خاورمیانه را به لرزه درآورد، آشکار شد. در مصر، پیامدهای جنگ، نقص‌های عمیقی را در شیوه‌ای که رئیس‌جمهور عبدالفتاح السیسی و معاونانش اقتصاد را اداره می‌کردند، ایجاد کرد و رهبری اقتدارگرای آن‌ها را در معرض سطوح خطرناک گرمای عمومی و شرکای خارج از کشور قرار داد.

تحت فشار، دولت مجبور شده است به تغییرات گسترده ای متعهد شود که اگر انجام شود، در نهایت می تواند باعث رشد شود، اما در حال حاضر مصری ها را عذاب می دهد.

هنگامی که جنگ شروع شد، گردشگران روسی و اوکراینی که زمانی یک سوم بازدیدکنندگان مصر را تشکیل می‌دادند، به‌همراه بیشتر گندم‌های وارداتی که تغذیه جمعیت مصر بود، ناپدید شدند. سرمایه گذاران خارجی فرار کردند و حدود 20 میلیارد دلار با خود بردند. در کشوری که به شدت به کالاهای خارجی وابسته است، ترکیبی از عوامل -دلارهای کمیاب، قیمت‌های بالای واردات و پرداخت‌های ناشی از بدهی‌های هنگفت دولت- فاجعه‌ای را رقم زد.

برای چهارمین بار در شش سال گذشته، دولت آقای السیسی برای کمک مالی به صندوق بین المللی پول متوسل شد و در طول چهار سال 3 میلیارد دلار دریافت کرد، کمک بسیار کمتری نسبت به قبل و با شرایط بسیار سخت تر.

مصر مدت‌هاست که از دلار برای تقویت پول خود، پوند، استفاده می‌کرد تا توانایی مصری‌ها برای خرید کالاهای وارداتی را حفظ کند. صندوق بین المللی پول آن را مجبور کرده است که ارزش پوند را بدون دخالت در نوسان و کاهش دهد.

در خواستی که به قلب ساختار قدرت مصر ضربه می زند، صندوق بین المللی پول همچنین مصر را ملزم می کند که برخی از شرکت های دولتی را برای جمع آوری پول بفروشد و شرکت های نظامی را از معافیت های مالیاتی و سایر امتیازات محروم کند و به شرکت های خصوصی اجازه رقابت بدهد.

دولت آقای السیسی، که در سال 2013 از طریق تسلط ارتش به قدرت رسید، کنترل بخش عظیمی از منابع مصر را به ارتش که مدت‌ها اقتصاد موازی گسترده‌ای را اداره می‌کرد، واگذار کرده بود. این دارایی ها شامل کارخانه های ماکارونی و سیمان متعلق به ارتش، هتل ها و استودیوهای فیلم بود و کارشناسان هشدار دادند که این رشد خفه کننده است.

در زمان آقای السیسی، مصر میلیاردها دلار برای پروژه های بزرگ مانند پایتخت جدید، بزرگراه ها، پل ها و کاخ های ریاست جمهوری هزینه کرد و آنها را برای توسعه ضروری اعلام کرد. این ولگردی و ولگردی که عمدتاً از طریق بدهی تأمین مالی می‌شد، شرکت‌های نظامی را بدون ایجاد شغل، مسکن یا سایر دستاوردهای معنادار غنی کرد. اکنون، طبق شرایط وام، مصر متعهد شده است که هزینه ها را کاهش دهد.

آنها واقعاً گیر کرده اند. تیموتی ای. کالداس، تحلیلگر موسسه تحریر برای سیاست خاورمیانه مستقر در واشنگتن، گفت: به دلیل رفتار بی پروا رژیم در نحوه مدیریت اقتصاد، مصر اکنون به شدت آسیب پذیر است. این قرارداد صندوق بین‌المللی پول از شکست آنها جلوگیری می‌کند، اما آنها شرایط زیادی را بر آن تحمیل می‌کنند که در گذشته چنین نبود.

از زمان آخرین قرارداد وام، سرمایه گذاران خارجی به آرامی بازگشته اند. دلارها به مصر برگشته اند و کالاهای وارداتی از بنادر آزاد می شوند و این امیدواری را افزایش می دهد که تورم از بالاترین سطح پنج سال اخیر یعنی 21 درصد کاهش یابد.

اما اکثر مصری ها همچنان به مبارزه ادامه خواهند داد، همانطور که سال هاست که دولت هزینه های مراقبت های بهداشت عمومی، آموزش و یارانه ها را تشدید کرده است. با وجود وام 12 میلیارد دلاری صندوق بین المللی پول در سال 2016، اقتصاد برای ایجاد مشاغل پایدار یا کاهش فقر تلاش کرد. حتی قبل از شروع همه‌گیری ویروس کرونا، که اقتصاد مصر را در برگرفت، در سال 2020 آغاز شد، بانک جهانی تخمین زد که نزدیک به 60 درصد مصری‌ها فقیر بودند.

بسیاری دیگر اکنون در فقر فرو می‌روند، هرچند مصر اخیراً برنامه‌های رفاهی را تقویت کرده و کاهش نان یارانه‌ای را به تعویق انداخته است.

در ابواب الخیر، یک موسسه خیریه که از 1500 خانواده در سراسر مصر حمایت می کند، کمک های مالی کاهش یافته و هزینه ها در حال افزایش است. هیثم الطبیعی، موسس آن، گفت که این موسسه خیریه مجبور شده است از پذیرش پرونده های جدید خودداری کند و از درخواست برای افزایش کمک های نقدی خودداری کند.

سال گذشته، این موسسه خیریه تماس های بیشتری از خانواده های طبقه متوسط ​​دریافت کرد که حقوق آنها دیگر پوشش درمانی یا هزینه مدرسه را پوشش نمی دهد.

او گفت: «اینها افرادی هستند که قبلاً می توانستند با حقوق خود زندگی کنند، اما ناگهان نیازمند شدند.

زمانی که قیمت ها در ماه مارس گذشته افزایش یافت، خانم عبدالغانی، افسر ارتباطات، و نامزد آن زمان تصمیم گرفتند شش ماه زودتر ازدواج کنند. این یک مسابقه با تورم بود: با عجله برای ازدواج، آنها فکر می کردند که می توانند به جای دو اجاره، یک اجاره بپردازند و قبل از گران شدن وسایل، یک آپارتمان را مبله کنند.

آنها در آفتابی مصر علیا ماه عسل رفتند. یک هفته بعد، در قاهره، هزینه دو دستگاه تهویه مطبوع که می خواستند بخرند دو برابر شده بود – آنها اکنون فقط می توانستند یکی را بخرند.

این روزها، قیمت یک ماه تخم مرغ، شیر و پنیر، چهار برابر قیمت یک سال پیش است. گوشت گاو، مرغ و ماهی یک ماه، تقریباً سه برابر. هزینه تزریق انسولین خانم عبدالغانی هفت برابر بیشتر است.

خانم عبدالغانی، که مدرک فوق لیسانسش در یکی از دانشگاه های بریتانیا، چندی پیش، مدرکی بود که می توانست سبک زندگی طبقه متوسط ​​را تضمین کند، گفت: «قیمت ها مانند یک تب غیرقابل کنترل در حال افزایش بودند. “این عادی نیست، پرداخت این همه پول فقط برای کارهای اولیه.”

با افزایش هزینه ها، پوند مصر سقوط کرد و از حدود 16 دلار به دلار در سال گذشته به 30 دلار در حال حاضر کاهش یافت. به دلیل کاهش هزینه های شرکت ها، شوهر خانم عبدالغانی از چهار شغل مختلف اخراج شده است. اکنون او چهار شغل جدید را انجام می دهد و ساعت 6 بعد از ظهر از اداره برمی گردد تا از راه دور تا ساعت 1 بامداد کار کند.

او اکنون به جای اوبر با حمل و نقل عمومی رفت و آمد می کند و این زوج نیمی از هفته از خوردن گوشت خودداری کردند. با این حال، همسرش تخمین می زند که آنها چهار برابر آنچه قبلا برای غذا و حمل و نقل خرج می کردند، خرج می کنند.

او گفت: «همه در صندوقدار در کمال ناباوری درباره قیمت‌ها با یکدیگر صحبت می‌کنند، در مورد اینکه چگونه اینطور زنده می‌مانیم.

در اعتراضات بهار عربی مصر در سال 2011، عصبانیت فزاینده از سوی مردمی که یک بار رئیس جمهور را سرنگون کردند، دولت این بحران را به خاطر جنگ در اوکراین و بیماری همه گیر مقصر دانسته است. شبکه‌های تلویزیونی تحت کنترل دولت بخش‌هایی را پخش می‌کنند که نشان می‌دهد اروپایی‌ها از تورم شکایت می‌کنند، گویی به مصری‌ها یادآوری می‌کنند که حتی کشورهای ثروتمند هم در رنج هستند.

آیا ما وارد ماجراجویی هایی شدیم که در آن سرمایه های مصر را هدر دادیم؟ نه، شرایط برای همه دنیا سخت است. این بحران مال ما نیست.» آقای السیسی هفته گذشته در یک سخنرانی گفت. اما مصر دارد بهای آن را می پردازد، همانطور که تمام کشورهای جهان بهای آن را می پردازند.

او همچنین در شبکه های اجتماعی مصری های نگران کننده را سرزنش کرد: “قطع کنید!”

اما حتی برخی از صداهای معمولاً طرفدار دولت نیز در گلایه بلند شده اند.

عمرو ادیب، مجری برجسته تلویزیونی، در برنامه خود در این ماه گفت: «در هر خانواده مصری، اعم از ثروتمند یا فقیر، نگرانی و ترس نسبت به آینده وجود دارد.

تحلیلگران می گویند که وعده های مصر برای افزایش رشد بخش خصوصی می تواند در برخی سال ها به ثمر بنشیند، اگر دولت مانند بارها قبل از آنها طفره نرود یا متوقف نشود. با توجه به تسلط ارتش، بعید است که امتیازات و سود خود را به راحتی تسلیم کند.

با این حال مصر دیگر خطوط حیاتی را تمام کرده است. آقای کالداس گفت که صندوق بین‌المللی پول مکانیسم‌های نظارتی و اجرایی را در این قرارداد تعبیه کرده است که می‌تواند چاره‌ای جز پیروی از مصر باقی بگذارد. او گفت که اگرچه جناح های نظامی ممکن است مقاومت کنند، اما انتقادهایی که از سوی چهره های معمولاً طرفدار دولت مطرح می شود نشان می دهد که برخی از صاحبان قدرت درک می کنند که اقتصاد نیاز به تغییر دارد.

سارا اسمیرسیاک، پژوهشگر ابتکار خاورمیانه هاروارد، گفت، حتی اگر مصر به تعهدات خود عمل کند، با این حال، ارتش می تواند کنترل دارایی ها را با فروش آنها به شرکت های خصوصی به ریاست افسران بازنشسته حفظ کند. ارتش در حال حاضر بر برخی از شرکت‌های ظاهرا خصوصی که توسط چنین دوستانی رهبری می‌شوند، کنترل دارد.

مصر همچنین هیچ تعهدی برای محدود کردن کنترل نظامی زمین و منابع طبیعی که بسیار ارزشمندتر از تجارت آن است، نپذیرفت.

او گفت: «از نظر سیاسی سلب امتیازات این گروه ها واقع بینانه نیست. حتی اگر تمام شرکت‌های رسمی ارتش خصوصی شوند – و این چیزی است که هرگز در آینده قابل پیش‌بینی اتفاق نخواهد افتاد – باز هم آسیب نسبتاً جزئی در منابع اقتصادی که ارتش کنترل می‌کند، خواهد بود.

Makayla Massey

کاشف برنده جایزه کل معتاد زامبی. متعصب فرهنگ پاپ بی عذرخواهی. تواهولیک.

تماس با ما